در نبود عالمان

«در نبود عالمان» با روایتی از امام کاظم علیه‌السلام درباره مرگ مؤمن آغاز می‌شود؛ روایتی که از گریه ملائکه، مکان‌های عبادت و درهای آسمان بر فقدان او سخن می‌گوید. از اینجا بحث به پیوند عالم با انسان مؤمن و سپس به آسیبی می‌رسد که با رفتن اهل ایمان و به‌ویژه عالمان در پیکره جامعه دینی ایجاد می‌شود. این مجموعه فقدان یک عالم را صرفاً از دست‌رفتن یک فرد نمی‌داند، بلکه بسته‌شدن مسیرهایی از تعلیم، عبادت و هدایت می‌بیند.