جلسه صد و پنجاه و یکم : قیامت؛ میدان جزئیات
معرفی
با امر خدا چگونه برخورد کنیم؟
حسرت در قیامت
هیچ گناهی را دستکم نگیریم!
حسرت در قیامت
هیچ گناهی را دستکم نگیریم!
متن کامل
‼ توجه: متن زیر توسط هوش مصنوعی تایپ شده است ‼
بسم الله الرحمن الرحیم
عَنْ أَبِی عَبْدِاللهِ (علیهالسلام) قَالَ: قَالَ أَمِیرُالْمُؤْمِنِینَ (علیهالسلام): «لَا یَصْغُرُ مَا یَنْفَعُ یَوْمَ الْقِیَامَةِ، وَ لَا یَصْغُرُ مَا یَضُرُّ یَوْمَ الْقِیَامَةِ». امیرالمؤمنین (علیهالسلام) فرمودند: «کوچک نیست چیزی که روز قیامت نفع برساند و کوچک نیست چیزی که روز قیامت ضرر برساند.» قاعدتاً چیزی هم نداریم که بیرون از این دو تا باشد، نفع نداشته باشد یا ضرر نداشته باشد. "مباح" هم به نحوی دارد که حسرت است دیگر، مایه حسرت است در قیامت که اگر کاری را انجام ساعات خالی و ساعات حسرت به هر حال چیزی کوچک نیست. این که فرمودند: "محقرات"؛ یعنی هیچ چیزی را کوچک به حساب نیاوریم، هیچ چیز کوچکی نداریم، هیچ چیزی نیست که کم باشد و دستکم گرفته شود.
«فَکُونُوا فِیمَا أَخْبَرَکُمُ اللهُ عَزَّ وَ جَلَّ کَمَنْ یُعَایِنُ» در آنچه خدا به شما خبر داده، مانند کسی باشید که دارد معاینه میکند؛ بالعیان دارد میبیند. اینجور برخورد کنید با آن، اینجور جدی بگیرید امر خدا را. و یکی از اقسام تلاوت قرآن و تدبر در قرآن هم همین است که انسان چیزی را که میخواند، قرائت میکند، در قرآن «معاینه» داشته باشد؛ «هُمْ بِالْجَنَّةِ کَمَنْ قَدْ رَآهَا، وَ هُمْ فِیهَا مُنَعَّمُونَ، وَ بِالنَّارِ کَمَنْ قَدْ رَآهَا، وَ هُمْ فِیهَا مُعَذَّبُونَ». در ادامه بحث قرآن، امیرالمؤمنین (علیهالسلام) در وصف قرآن خواندن متقین میفرمایند: «بهشت و جهنم» را یکجوری با آن برخورد میکنند، انگار دارند میبینند؛ و در بهشت منعماند. در مورد جهنم چطور برخورد میکنند؟ انگار در جهنم معذباند؛ یعنی آن سوزش آتش را موقع قرائت آیات جهنم احساس میکند. خیلی هنگام تلاوت انسان گریه بکند، اگر آیات جهنم را میبیند از خودش واکنش نشان بدهد، حسی نشان بدهد، واقعی بگیرد، جدی بگیرد. افسانه نیست، داستان نیست، رمان نیست، مثلاً تمثیل نیست که مثلاً اینجوری میشود یا شبیه این است که اینطور بشود، نه! واقعیت همین الان یه عدهای هستند و اینطور معذبند و بعداً هم خواهد بود. خدای نکرده ممکن است ما جزء این دسته باشیم با یک لغزش انسان. این که فرمود: از همه گناهها بترس. چهار تا چیز: «أَخْفَی أَرْبَعَةً فِی أَرْبَعَةٍ» روایت: «إِنَّ اللهَ أَخْفَی أَرْبَعَةً فِی أَرْبَعَةٍ» خیلی زیبایی است. جا داشت که این روایت را هم تو این باب محقرات من الذنوب بیاورم. به ضرر اخفا ندارد. رضایتش در طاعت، سختش در معصیت، ولیش را در خلق فرمود. هیچکدام از معاصی را دست کم نگیرید که نمیدانید کدامش سرنوشتساز است.
پس فرمود که هیچچیزی را کوچک به حساب نیاورید. چیزی که ضرر داشته باشد، روز قیامت کم نیست. به تعبیر مرحوم صفایی: یک هواپیما اگر بخواهد پرواز بکند، همه قطعاتش باید درست باشد؛ ولی برای پرواز نکردنش، یک پیچ اگر خراب باشد و از جایش دربیاید برای اینکه سقوط بکند کافی است. برای رسیدنش همه قطعاتش باید درست باشد؛ برای سقوطش یک پیچ که نباشد کافی است. والسّلام. الحمدلله رب العالمین.
بسم الله الرحمن الرحیم
عَنْ أَبِی عَبْدِاللهِ (علیهالسلام) قَالَ: قَالَ أَمِیرُالْمُؤْمِنِینَ (علیهالسلام): «لَا یَصْغُرُ مَا یَنْفَعُ یَوْمَ الْقِیَامَةِ، وَ لَا یَصْغُرُ مَا یَضُرُّ یَوْمَ الْقِیَامَةِ». امیرالمؤمنین (علیهالسلام) فرمودند: «کوچک نیست چیزی که روز قیامت نفع برساند و کوچک نیست چیزی که روز قیامت ضرر برساند.» قاعدتاً چیزی هم نداریم که بیرون از این دو تا باشد، نفع نداشته باشد یا ضرر نداشته باشد. "مباح" هم به نحوی دارد که حسرت است دیگر، مایه حسرت است در قیامت که اگر کاری را انجام ساعات خالی و ساعات حسرت به هر حال چیزی کوچک نیست. این که فرمودند: "محقرات"؛ یعنی هیچ چیزی را کوچک به حساب نیاوریم، هیچ چیز کوچکی نداریم، هیچ چیزی نیست که کم باشد و دستکم گرفته شود.
«فَکُونُوا فِیمَا أَخْبَرَکُمُ اللهُ عَزَّ وَ جَلَّ کَمَنْ یُعَایِنُ» در آنچه خدا به شما خبر داده، مانند کسی باشید که دارد معاینه میکند؛ بالعیان دارد میبیند. اینجور برخورد کنید با آن، اینجور جدی بگیرید امر خدا را. و یکی از اقسام تلاوت قرآن و تدبر در قرآن هم همین است که انسان چیزی را که میخواند، قرائت میکند، در قرآن «معاینه» داشته باشد؛ «هُمْ بِالْجَنَّةِ کَمَنْ قَدْ رَآهَا، وَ هُمْ فِیهَا مُنَعَّمُونَ، وَ بِالنَّارِ کَمَنْ قَدْ رَآهَا، وَ هُمْ فِیهَا مُعَذَّبُونَ». در ادامه بحث قرآن، امیرالمؤمنین (علیهالسلام) در وصف قرآن خواندن متقین میفرمایند: «بهشت و جهنم» را یکجوری با آن برخورد میکنند، انگار دارند میبینند؛ و در بهشت منعماند. در مورد جهنم چطور برخورد میکنند؟ انگار در جهنم معذباند؛ یعنی آن سوزش آتش را موقع قرائت آیات جهنم احساس میکند. خیلی هنگام تلاوت انسان گریه بکند، اگر آیات جهنم را میبیند از خودش واکنش نشان بدهد، حسی نشان بدهد، واقعی بگیرد، جدی بگیرد. افسانه نیست، داستان نیست، رمان نیست، مثلاً تمثیل نیست که مثلاً اینجوری میشود یا شبیه این است که اینطور بشود، نه! واقعیت همین الان یه عدهای هستند و اینطور معذبند و بعداً هم خواهد بود. خدای نکرده ممکن است ما جزء این دسته باشیم با یک لغزش انسان. این که فرمود: از همه گناهها بترس. چهار تا چیز: «أَخْفَی أَرْبَعَةً فِی أَرْبَعَةٍ» روایت: «إِنَّ اللهَ أَخْفَی أَرْبَعَةً فِی أَرْبَعَةٍ» خیلی زیبایی است. جا داشت که این روایت را هم تو این باب محقرات من الذنوب بیاورم. به ضرر اخفا ندارد. رضایتش در طاعت، سختش در معصیت، ولیش را در خلق فرمود. هیچکدام از معاصی را دست کم نگیرید که نمیدانید کدامش سرنوشتساز است.
پس فرمود که هیچچیزی را کوچک به حساب نیاورید. چیزی که ضرر داشته باشد، روز قیامت کم نیست. به تعبیر مرحوم صفایی: یک هواپیما اگر بخواهد پرواز بکند، همه قطعاتش باید درست باشد؛ ولی برای پرواز نکردنش، یک پیچ اگر خراب باشد و از جایش دربیاید برای اینکه سقوط بکند کافی است. برای رسیدنش همه قطعاتش باید درست باشد؛ برای سقوطش یک پیچ که نباشد کافی است. والسّلام. الحمدلله رب العالمین.
نظرات کاربران
هنوز نظری ثبت نشده است.